ميروم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
بخدا میبرم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش

میبرم ، تا که در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه عشق
زینهمه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم
زتو،ای جلوه امید محا ل
میبرم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصا ل

آره می رم ولی بی تو چگونه
نیاز ساده ی من
تنها شنیدن صدای تو بود
تو دریغ کردی
و من نوشتم
نوشتم که تو مهربان
و قشنگ روزگار من هستی

آواره ترین

           تلخ ترین

                  غم انگیز ترین

                               دل شکن ترین

لحظه زندگی هر کسی تو این دنیا لحظه ایی است که عاشق کسی باشی دوستش داشته باشی  دیوونه نگاهاش باشی . نفس کشیدنت به او بسته شده باشه

تو این لحظه نذاره ، اجازه نده بهش بگی

که چقدر دوستش داری

چقدر خاطرشو می خوای

این احساس مثل یه بغض تو گلوت بمونه، خَفت کنه

ولی از ترس اینکه بهش بگی طغیان کنه

دیگه نشه

دیگه نتونی از همون دور دورا هم نگاش کنی ، زول بهش بزنی و  این احساس

عاشقا نت  رو تو خودت خفه کنی

دستها بالا بود.

هر کسي سهم خودش را طلبيد.

سهم هر کس که رسيد،

داغ تر از دل ما بود

ولي

نوبت من که رسيد،

سهم من يخ زده بود!سهم من چيست مگر

يک پاسخ

پاسخ يک حسرت!

سهم من کوچک بود

قد انگشتانم

عمق آن وسعت داشت

وسعتي تا ته دلتنگيها

شايد از وسعت آن بود

که بي پاسخ ماند..

بر غمم می افزود

شاید تو هرگز در گوشه بی رنگ تقدیرم نباشی.....

آروین بگذار...............................

شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نمي ره

دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا امید

غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شكستن

شب رفتنت شنیدم که گفتی، شدي قربوني تقدير

شب تلخ رفتن تو ، گلدونامون اشكي بودن

قحطي سفيديا بود ، همه انگار مشكي بودن

شب رفتنت كه رفتي ، گفتم ديگه چاره اي نيس

شب رفتن تو ابرا ، واسه گريه كم آوردن

آشناها واسه زخم وا شده م مرهم آوردن

شب رفتنت پاشيدم همه اشكامو تو باغچه

شب رفتنت دلم رفت پيش چشمايي كه خيسن

شب رفتن تو ديدم خيليه غماي شاعر

روي شيشه مون نوشتم مي مونم به پات مسافر

برو تا همه بدونن، سفرم انقدرا بد نيس

روز ها می گذره و هنوز صدای فاصله ها در گذشت زمون به گوش می رسه ...

یک جاده یک شهر یک امید .....باید به کدوم جاده ، کدوم شهر ، کدوم امید ، کدوم آرزو دل ببندم؟

وقتی فکرش رو می کنم اشک آروم آروم تو چشام جمع می شه و قطره قطره می باره ....

مثل یک شمع وجودم می سوزه و یواش یواش وجودم از بین می ره ....

من و سکوت و شب و آرزو ها دست به دست هم دادیم که اشک رو پـرستش کنیم ....

اونقدر سکوت کردم اونقدر دعا کردم که دیگه نایی برای سخن گفتن ندارم ....

می خوام گریه کنم و ار خدا حاجتی طلب کنم اما افسوس اشکام هم یخ زده ....

نمی دونم چه کنم که آروم بگیرم .....یک راه بیشتر نمونده ها......

خیلی چیزها ...ماهها ، روزها ، ساعت ها ، ثانیه های زیادی رو گذروندم ....

اما این راه بد جوری نابودم می کنه ...راهی که تمام امید و آرزوهام و تمام وجودم رو در آغوش گرفته ...؟ ....

از این زندگی سرشار از دوری و فاصله و پـر از آرزوی به او رسیدن خسته ام ....

خسته ام خسته .....

از دقایقی که می گذره ولی سرانجامش به جایی نمی رسه و بازگشتی نداره ....

خسته ام از بودن بدون آروین توی این شهر غریب و سیاه.....خسته ام از نفس کشیدن بدون او....

اصلا" خسته ام از خسته شدنها ...

از زندگی خسته شدم .....

همه ی روزام شده تکرار دیروز ، روز شماری و ساعت شماری ....

از وقتی اومدم اینجا هیچی جز اشک و امید و حسرت چیز دیگه ای نفهمیدم ....

از وقتی خودم رو شناختم کارم شده نگاه کردن به معشوقای کناره خیابون و پـارکها ....

با خودم می گم چرا من مثل اونا نیستم مگه من با اونا چه فرقی دارم ؟

دلم و قلبم و عشقی که می ورزم اونا چی ! اونا هم فرق داره ؟ ....

ای خدا محتاج تو هستم به تو پـناه می یارم ای خدا این آرزو مو بر آورده کن ....

منو در حسرت دیداره دوباره اون نذار ....

از فاصله هایی که شیشه ی قلبم رو می شکنن خیلی می ترسم ....

و از آرزو ها و امید و انتظار هایی که رو شونه هام سنگینی میکنن .....

پـس کی اینا تموم می شن !!!

چشام مدتهاست که خیس مونده و خشک بشو نیست ....

خدایا !!!

قصه ی این درد مانده و پـر ار امید و پـر از حسرت رو به کی بگم که درکم کنن ....

خدایا خودت خوب می دونی که همیشه تو بستر پـر از امید و دعا های پــی در پــی و حسرت دوباره دیدار می خوابم ....

همه می گن صبر کن صبر کن صبر کن .....

آخه چه گناهی کردم که این حکم صبر رو به من صادر کردن ......

نمی دونم زندگی دور از معشوق چه فایده ای داره ؟!

همیشه با خیالش و خاطراتش زندگی کردن ....

باز هم باید صبر کنم .... صبر صبر صبر

آخرین بار کی بود که پشت اون ویترین از لابه لای وسایل یواشکی چشم بهش دوختم

یادمه یا تو صندوقچه ی قلبم حبسش کردم !

به نظرت باز هم یک زمون و یک جا باز هم از نزدیک می تونم ملاقاتت کنم ؟! .....

ای کاش باز هم اون ترم بیاد .....

به دلنوشته هایم می نگرم که بیش از همیشه از هنوز و فردا ودیروز بیزارند

به دل دل رویاهای بی مرزی که خط به خط شعرهای بی شکل و آهنگ تو در

 وجود آبی آسمان دلتنگیم جاری کردند

روزها می گذرند بی آنکه مرا از رفت وآمدشان آگاه کنند

ومن تنها گاهی نگاهی به تقویم یادداشت ها می اندازم

تا سالروز خاطره ها را از یاد نبرم

وبی اختیار برای این روزگارزمزمه می کنم :

"برای در هم شکستن دیوار

دستی به زخم هایم کشیده اند

تو گویی که هنوز دیروز است

دیروزی پر غرور" 

دیروزی که تو را میدیدم  هرچند پنهانی

از میان کلاسهای سوت و کور و

درختهای پر برگ

اسم تو رو نوشتم روی بخار شیشه
نوشتم این زمستون بی تو بهار نمیشه
خالیه جات هنوز هم روی نیمکت
وقتی می شستی با دوستات لحظه ها زیر بارون
صدای پای بارون رو سنگفرش خیابون
صدای چیکچیک آب تو کوچه و تو ایون
آی که چه آروم آروم از تو برام میخونه
بی تو دلم میگیره تو این سکوت خونه
هر شب تو آسمونها دنبال تو میگردم
دنبال یک ستاره اما پیداش نکردم

اما او نمی شنود( مثل همه لحظه هایی که بود و نشنید)و نمی داند که ماه خوشبختی مشترک همه بی ستاره هاست.

فراموشي باقي مي ماند...

اما آروین یاد تو هیچ وقت فراموش نمیشه

 چقدر سخته یه نفر رو دوست داشته باشی ولی خودش ندونه چقدر سخته به خاطرش گریه کنی

اشکات ببینه ولی ندونه به خاطر کیه

  داشتی اروم اروم از کنارم می گذشتی و من رفتنت رو نگاه می کردم اما هیچی

 نگفتم...

می خواستم بگم نرو تنهام نذار اما ترسیدم با موندنت ارزوهاتو بکشم...

می خواستم بگم با رفتنت قلبم و وجودم و دنیای قشنگم و میشکنی اما

ترسیدم  له بشم...

می خواستم واسه اخرین بار تو چشمات نگاه کنم اما ترسیدم تو چشام اشکمو

 ببینی و دیگه هیچ وقت نتونم سر بلند کنم....

...

می خواستم واسه اخرین بار به خدا بسپارمت اما ترسیدم

فراموشت کنم...

می خواستم بگم زود برگرد من منتظرتم اما ترسیدم دیگه برنگردی...

می خواستم بگم تمام وجودمی اما ترسیدم تمام وجود دیگری باشی...

میخواستم فریاد بزنم اما ترسیدم فکنی دیوونه ام...

تو رفتی اما من فقط اروم اشک ریختم........      

 تقدیم به یکی از عزیزانم...

    به من حق بده که

        شب ها چشم از اسمان بر ندارم

                 ستاره ها نگاه تو را تداعی می کنند

یادم هست که چندین و چند فردا(چهارشنبه) را برای دیدنت پرواز دادم

یه کاری کردی به قلبم................

دلم برات تنگ شده بازم دلم هوات کرده دیگه بعد از رفتنت بهونه ای برای نوستن ندارم

آروین خدا حافظی دشوار بود از تو بریدن دشوارتر

هر موقع می خواهم همه چیز و همه کس را به فراموشی بسپارم حقیقتی تلخ مرا سرگردان

می کند این عشق توست که در کویر متروکه ی تنهاییم رها شده است

دیگر زبانم قدرت تکلم و چشمانم یاری دیدن تو را ندارد به این دلیل که خاموش و بی اراده از

کنارت می گذرم عشق تو در سینه من مانند عشقی است که شیرین را از غم فرهاد زار و

نالان کرد عشق تو نیز در قلب من این چنین است که تمام تار و پودم را می سوزاند

می دانی حتی انتظار باز گشتت , انتظار یک نیم نگاه تو هم برایم زیبا ست به خدا قسم درد

عشق تو قشنگترین درد هاست اما حیف که باید برای همیشه از هم جدا شویم و من باید تو

وعشق تو را تا ابد در قلب خود مدفون کنم هر زمان که به یاد تو می گریم تو را در میان

قطرات اشکم می بینم اما به مجازات ترک و فراموشی تو محکومم زود اشک هایم را پاک

می کنم تا دیگر نگاه به چشم های افسونگرت نیفتد